Adam Humer.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Adam Humer (Umer[1], ur. 27 kwietnia 1908[2], zm. listopad 2001) - oficer śledczy bezpieczeństwa publicznego, zbrodniarz stalinowski.
edytuj Życiorys
Funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w PRL. W resorcie od września 1944 (m.in. kierownik Sekcji Śledczej WUBP w Lublinie, zastępca kierownika Wydziału VII Departamentu I MBP, zastępca kierownika Wydziału IV Samodzielnego MBP, wicedyrektor, jednocześnie naczelnik Wydziału II Departamentu Śledczego MBP). Od kwietnia 1949 wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP.
Zwolniony 31 grudnia 1954. W późniejszym czasie, mimo iż formalnie był poza resortem, to faktycznie doradzał organom SB jako specjalista od ruchu narodowego.
W procesie w 1994 skazany za wymuszanie zeznań torturami. Udowodniono mu udział w wielu przesłuchaniach, upokarzanie, głodzenie i torturowanie więźniów politycznych. Skazany został na dziewięć lat więzienia, w drugiej instancji zmniejszono wyrok do siedmiu i pół roku, zmarł podczas przerwy w wykonywaniu kary. Na procesie zeznawały ofiary Humera - m.in. Juliusz Bogdan Deczkowski (AK) i Maria Hattowska (WiN). Według ich zeznań wobec kobiet Humer stosował m.in. bicie nahajką oraz drutem kolczastym w piersi i krocze.
Humer był także oskarżany o skrytobójcze zamordowanie dziennikarza Tadeusza Łabędzkiego. Prowadził również śledztwo w sprawie Adama Doboszyńskiego, skazanego na śmierć w 1949 roku.