Elżbieta Pomorska.html



Elżbieta pomorska (ur. w 1347 roku, zm. 14 lutego 1393 roku w Hradcu Králové), córka Elżbiety Kazimierzówny i Bogusława V księcia wołogosko-słupskiego. Wnuczka Kazimierza III Wielkiego, króla Polski.

21 maja 1363 r. w Krakowie poślubiła króla Czech i cesarza rzymskiego Karola IV Luksemburskiego (14 maja 1316 - 29 listopada 1378), syna króla Czech Jana I Ślepego i Elżbiety Przemyślidki, córki króla Czech i Polski Wacława II. Karol i Elżbieta mieli czterech synów i dwie córki:

• Anna (11 lipca 1366 – 7 czerwca 1394), żona króla Anglii Ryszarda II Plantageneta
• Zygmunt (14/15 lutego 1368 – 9 grudnia 1437), cesarz, król Węgier i Czech, margrabia brandenburski
• Jan (15 czerwca 1370 – 1 marca 1396), książę Görlitz (Zgorzelca),
• Karol (13 marca 1372 - 24 lipca 1373)
• Małgorzata (29 września 1373 - 1410), żona burgrabiego Norymbergi Jana III Hohenzollerna
• Henryk (1377 – 1378)

Małżeństwo to służyło rozbiciu antyluksemburskiego sojuszu księcia Austrii Rudolfa IV oraz królów Węgier i Polski, Ludwika i Kazimierza Wielkiego. 18 czerwca 1363 r. została koronowana w Pradze na królową Czech, a 1 listopada 1368 r. w Rzymie papież Urban V koronował ją na cesarzową.

Elżbieta była opisywana jako pełna wigoru, pewna siebie i silna psychicznie kobieta. Podobno łamała w ręku końskie podkowy, noże i miecze.

Po śmierci Karola w 1378 r. tron czeski odziedziczył pasierb Elżbiety, Wacław IV. Elżbieta nie wtrącała się do spraw państwa, poświęcając się opiece na swoimi synami, zwłaszcza nad Zygmuntem, którego wspierała w jego staraniach o tron węgierski.

Przeżyła męża o 15 lat. Zmarła w 1393 r. i została pochowana w katedrze św. Wita w Pradze.

Poprzednik Anna Świdnicka

Królowa Niemiec 1363-1378 cesarzowa od 1363 r.

Następca Joanna Bawarska