Głoski pochylone.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Głoski pochylone, inaczej głoski ścieśnione - samogłoski, które powstały z rozwoju dawnych głosek długich; w starych tekstach najczęściej oznaczane znakiem diakrytycznym ' nad literą oznaczającą głoskę; dziś już nie istnieją w polszczyźnie literackiej, choć zachowały się w dialektach; głoski pochylone zanikały w polszczyźnie stopniowo, ostatecznie ich oznaczania zaprzestano około 1936 roku (postanowienia PAU), stwierdzając, że wymowa pochylonych (wcześniej długich) ujednoliciła się z wymową głosek jasnych (krótkich); reliktem dawnych oznaczeń jest w polszczyźnie rozróżnienie u/ó.
edytuj Wymowa
Nie możemy podać stuprocentowo pewnej wartości fonetycznej staropolskich głosek pochylonych, bo z oczywistych względów nie ma nagrań języka staropolskiego. Niemniej bardzo prawdopodobne jest, że:
- pochylone a (obecnie oznaczane grafemem å) - brzmiało jak ɑ lub ɒ,
- pochylone e (é) - jak e,
- pochylone o (ó) - jak o.