Stosunek płciowy.html

Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Aby uczynić go weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Wyobrażenie stosunku płciowego kobiety i mężczyzny, powstałe w 1492, stworzone przez Leonarda da Vinci.

Stosunek płciowy (łac. coitus, fututio) – zespół czynności i zachowań seksualnych, w trakcie których dochodzi do fizycznego zbliżenia z użyciem narządów płciowych. Może dojść do tego w różnej formie.

edytuj Przebieg

W przypadku ludzi typowy przebieg stosunku płciowego kobiety i mężczyzny wygląda następująco:

gra wstępna, czyli pieszczoty stref erogennych
wprowadzenie penisa do pochwy (immisio penis)
kopulacja, polegająca na wykonywaniu ruchów frykcyjnych
orgazm
wytrysk nasienia (punkty 4 i 5 zazwyczaj mają miejsce niemal równocześnie)
odprężenie – stan falludii^{potrzebne źródło}

edytuj Fizjologia reakcji seksualnych

U mężczyzn i kobiet reakcja seksualna przebiega w czterech fazach.

Pierwsza to faza pożądania i pobudzenia erotycznego. Wówczas bodźce wzrokowe, dotykowe i korowe (fantazje) wywołują stan pobudzenia.

Faza druga to faza podniecenia. U mężczyzn dochodzi w niej do wzwodu członka i uniesienia jąder, u kobiet występuje zwilżenie pochwy (lubricatio).

Faza trzecia to faza plateau, w której rośnie przekrwienie narządów płciowych, a podniecenie utrzymuje się na stałym poziomie.

Ostatnia faza to faza orgazmu. Dochodzi wówczas do wzrostu podniecenia, skurczów pochwy i mięśnia macicy u kobiet, natomiast u mężczyzn faza ta rozpoczyna się od skurczów mięśni, wyrzucających nasienie z pęcherzyków nasiennych i wydzielinę z gruczołu prostaty do światła cewki moczowej, co powoduje ejakulację.

edytuj Czas trwania

Stosunek płciowy u ludzi cechuje też duża rozpiętość w zakresie czasu jego trwania. Może on trwać od poniżej minuty do ponad kilku godzin, przy czym nie stwierdzono żadnej istotnej korelacji między czasem trwania stosunku i satysfakcją z niego dla obojga partnerów. Statystyki pokazują jedynie, że w stałych parach heteroseksualnych spada z wiekiem częstotliwość stosunków i jednocześnie wzrasta czas ich trwania^{potrzebne źródło}.

edytuj Pozycje

Zobacz więcej w osobnym artykule: lista pozycji seksualnych.

Ludzie uprawiają stosunki płciowe w kilkuset rozmaitych pozycjach. Według światowych statystyk^{potrzebne źródło} najczęściej wykorzystywane pozycje w parach heteroseksualnych to:

pozycja klasyczna, w której mężczyzna leży na kobiecie skierowanej twarzą w jego stronę. W pozycji tej uprawia stosunki seksualne ok. 60% par.

Pozycja klasyczna (misjonarska)

druga najbardziej popularna pozycja to taka, w której oboje partnerzy leżą na boku, a kobieta jest skierowana plecami do mężczyzny (ok. 30% par). Jest to pozycja szczególnie popularna u osób otyłych, które ze względów biologicznych i fizycznych, nie są w stanie przyjmować pozycji klasycznej.
do innych popularnych pozycji należą takie, gdzie kobieta klęczy lub opiera się o coś, nachylona górną częścią ciała, a mężczyzna klęczy lub stoi za nią,
oraz taka, gdzie kobieta siedzi na leżącym partnerze.

Uprawianie stosunków seksualnych w niektórych nietypowych pozycjach było bardzo długo uważane za rodzaj dewiacji. Jeszcze w XVIII wieku we Francji i Niemczech uprawianie stosunku od tyłu, w tzw. pozycji „psiej” (łac. coitus more ferarum) było karane śmiercią. Kościół katolicki i islam nie piętnują uprawiania stosunków płciowych w nietypowych pozycjach, o ile stosunek ma charakter dopochwowy.

edytuj Inne formy seksu

Oprócz klasycznego dopochwowego (koitalnego) stosunku płciowego ludzie uprawiają też czasami inne jego odmiany:

stosunek analny – polega na wprowadzaniu członka w odbyt partnera/partnerki – ten rodzaj stosunku występuje zarówno wśród par heteroseksualnych, jak i wśród gejów.
stosunek oralny – polega na pobudzaniu zewnętrznych narządów płciowych partnera/partnerki za pomocą ust i języka, co można też uznać za skrajny rodzaj pettingu (por. anilingus).
fisting
seks grupowy

Różne rodzaje stosunku są też czasami łączone w ramach jednego aktu, zwykle dla urozmaicenia i zwiększenia przyjemności ze stosunku. Według polskich statystyk stosunki oralne uprawia sporadycznie ok. 30% par heteroseksualnych w Polsce (regularnie ok. 10%), zaś analne ok. 7% (3% regularnie)^{potrzebne źródło}.

Stosunek analny i oralny były długo uznawane za perwersję, współczesna medycyna uważa jednak, że są to dopuszczalne formy urozmaicenia pożycia seksualnego, z zastrzeżeniem, w przypadku stosunków doodbytniczych, zwiększonego ryzyka zarażenia chorobami wenerycznymi oraz ryzyka uszkodzenia znacznie delikatniejszej niż w pochwie ściany odbytu. Podejścia tego nie akceptuje wiele religii, w tym katolicyzm, który uważa analne i oralne stosunki płciowe za grzech.

edytuj Zapłodnienie

Jednym z biologicznych celów stosunku płciowego jest prokreacja, jednak nie każde odbycie stosunku i nie wszystkie jego rodzaje prowadzą zawsze do zapłodnienia i nie zawsze podejmuje się go tylko w tym celu. Również biologicznie uzasadniony jest stosunek w innych celach, np. wzmacniający związek partnerów.

W przypadku ludzi statystyki pokazują, że w państwach uprzemysłowionych zaledwie jeden stosunek na 300 prowadzi do zapłodnienia (zobacz: antykoncepcja). Również wiele zwierząt (np. goryle, i szympansy) uprawia często stosunki płciowe, których celem nie jest prokreacja^[1].

U różnych gatunków przebieg tych stosunków jest różny – uwarunkowany między innymi środowiskiem, genami oraz budową narządów płciowych.

Przypisy

↑ Sadowski, Chmurzyński, Biologiczne mechanizmy zachowania

edytuj Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Stosunek płciowy