Wojna grecko-włoska 1940-1941 to konflikt zbrojny pomiędzy faszystowskimi Włochami a Grecją, zapoczątkowany atakiem Włoch 28 października 1940 r. Konflikt powiekszył się o nazistowskie Niemcy 6 kwietnia 1941, kiedy to państwa Osi zaczęły realizować plan Marita.
edytuj Geneza konfliktu
Benito Mussolini marzył o zbudowaniu Drugiego Imperium Rzymskiego. W jego planach włoskie imperium miało obejmować Północną Afrykę, Bliski Wschód, a także część Bałkanów. Gdy tylko Włochy przystąpiły do wojny, Mussolini wystosował do rządu greckiego żądanie udostępnienia terytorium Grecji do przemarszu włoskich wojsk, a portów greckich jako baz przeładunkowych włoskiej floty. Oczywiście żądania zostały odrzucone.
edytuj Przygotowania
edytuj Wynik i skutki
Obszar greckiej okupacji południowej Albanii od listopada 1940 do marca 1941
Grecja nie poniosła klęski, jak zakładano, wręcz przeciwnie - armia grecka wykonała wszystkie cele zakładane w planie obrony, a nawet przeszła do kontrofensywy i wdarła się do południowej Albanii. Włosi ustabilizowali front dopiero w grudniu 1940 roku, a wysłannik Mussoliniego musiał prosić Niemców o pomoc. Wobec zbliżającego się ataku na ZSRR Hitler wydał rozkazy do opracowywania planu inwazji na Grecję. Wskutek wydarzeń w Jugosławii zaplanowano uderzenie i na ten kraj. Atakowi na Grecję i Jugosławię nadano nazwę planu Marita. Jego wykonanie rozpoczęło się 6 kwietnia 1941.
|